‘t Stokske.

Ik ben nog niet zo helemaal hard mee. Denk ik. Ik kreeg  wat vragen voorgeschoteld. En een zin die ik eigenlijk niet ten volle begrijp. Zo beschreef hij me, de man die ‘t stokske aan mij gaf, onze Guidoooh:

Bloggen zeg ik : Elke De Vilder, een onovertroffen vuil blad. Schoon vlaams in haar schrijven, geeky, enthousiast, in het oog te houden.

Onovertroffen, ok. Vuil. ok. Blad. ok. En nu alles achter elkaar; een-onovertroffen-vuil-blad. Euh? Ik vroeg het aan mijn 5 jarige, dat leek me wel een objectieve partij maar meer dan “Hebt ge nu weer gesmost, mama?” kwam er niet uit. Mijn lief kwam dan weer af met “Ge hebt ne vuile mond zonder blad voor, snapte?”. Denk het ook niet. Bon, ik vraag het hem wel keer, onze gekke Guidoooh.

Afin, tijd voor de vragen.

  • Hoe ben je er achter gekomen dat je schrijftalent bezit? 

Schrijftalent. Ik heb dat niet! Ik schrijf hoe ik praat. Ik vind dat ik wijs praat, dus ik vind dat ik wijs schrijf. Nè. Niet iedereen is daarmee akkoord, maar dat kan me geen moer schelen. En dat vinden mensen dan ook weer wijs. Sjonge. Ik ben geen taalwonder, integendeel. Maar ik heb veel te vertellen, en veel te delen. Ik doe dat graag, zo ben ik. Soms irritant luidruchtig, soms interessant stil.

  • Als je schrijversinspiratie een stad zou zijn, welke was het dan? En waarom?

Oh, Gent. Mijn Gent. Wat hou ik van je. Zo schoon. Ga eens aan het water zitten, ga eens onder de Stadshal staan, loop er eens door in het midden van de nacht. Voelen, dat gaat ge doen. Leven, dat gaat ge doen. Gent heeft veel creatief talent zitten, dat klinkt cliché maar het is zo. En dat zie je, dat voel je.

Ik heb een goede vriend gehad, die elke vraag ik had Nietzsche gewijs beantwoordde. Schoon was dat. Gent was voor ons niet onze stad, maar een persoon. Je moet er eens over nadenken. Stel je voor dat je stad ogen had, een gedacht dat ook. Je ziet twijfelen in dat pashokje, je naar huis ziet strompelen na een zware nacht. Die eerste kus kan zien en dat vreugdedansje achteraf. Gelukkig kan een stad niet praten, ‘t zou niet meer zo schoon zijn.

  • Wat heb je nodig om goed te kunnen schrijven?

Simpel, fantasie. En als ik er zo over nadenk, is dat misschien wel de reden waarom ik schrijf. Ik heb te veel fantasie. Ik heb te veel gedachten, ik heb te veel te zeggen. Dat neerschrijven, dat doet deugd. Dat verhaal hierboven, Nietzsche, ik wou dat al lang kwijt. En kijk, ge leest het.

Guido begon over alcohol, ik snap hem. Ik heb het ook een keer geprobeerd, Guido. Dronken schrijven, nuchter nalezen en verbeteren. Doe het niet. Het is zoals je sms berichten nalezen na een zware nacht, meer dan rode kaken krijg je er niet van.

  • Ik ga er even vanuit dat je trots bent op je schrijftalent. Waar blijkt dat uit?

Moeilijk. Niks zo erg of onbesproken zijn. Toch? Het voordeel van te doen wat ik doe, is dat je veel bevestiging krijgt. Zoals nu. Vorig jaar was Guido een onbereikbaar persoon voor me. Wat kan die man schoon schrijven. Wat heeft die man een schoon gedacht. En kijk nu. Ik sta tussen zijn favoriete blogs, hij schrijft over mij. Zinnen die waarschijnlijk weer te schoon zijn, dat ik ze zelfs niet begrijp.

Bij deze. Ik ben trots als dit gebeurt.

  • Als je bevestiging zoekt voor je blogs, waar vind je die dan?

Ik ben een vrouw he mannekes, ik zoek elk moment van de dag bevestiging. Overal. En als ik ze krijg kom ik in situaties als het puntje hierboven. Rode wangen en hartkloppingen.

Favoriete blogs. Dat is moeilijk.

Sleutelgatloeren. Je leest er verhalen over waarom je geen scheet kan laten in de ruimte, of over apen die mensen worden. Of over zijn plant die gestorven is met bijhorend doodsprentje. Een held met woorden, nog meer met gedachten. Eindeloos kinderlijk. Heerlijk ventje.

Blog.zog.org, onze Michel. Heerlijk idiote blogposts over wat zijn kinderen hebben gegeten tot zijn sletsen die hij kwijt is, maar kerdju, ‘t is wijs geschreven. Interessant ook vaak. En altijd grappig. Sowieso laat hij dit passeren, maar een mens dat probeert is er twee waard.

The Ego Tripper, den Bas. Geen persoonlijke blog, een reisblog. Maar ik ben er zeker van dat moest hij persoonlijk gaan bloggen, ge van uw kruk valt. Ok, naast het feit dat hij een enorm euh… appeal heeft. Kan hij simpelweg fantastisch schrijven. Hij vindt trouwens dat ik moet verder gaan met The Story, al is het maar puur op fantasie. Benieuwd wat mijn lief daarvan zou denken.

Geschreven om te lezen, Jan. Geek der geeks. Sterke mening. Hij stoot tegen de borst, slijmt zijn speekselklieren soms droog, maar ik lees hem graag. Behalve over auto’s. Jan, stopt daarmee. Auto’s zijn rete saai. Re-te-saai.

Dan hebben we nog Houbi, maar die vroeg Guido al. En Guido himself natuurlijk, maar die schreef al.

En mag ik nog maar een keer duidelijk maken dat ik wijvenweek mis. Steekt dat terug in gang, of ik doe het.

Elk.

2 reacties op “‘t Stokske.

  1. Pingback: Een stoksken, begot — Michel Vuijlsteke's Weblog

  2. Pingback: De evolutie van een blogestafette » Sylvia's blog

Zegt maar keer uw gedacht!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s