Daarnet kreeg ik telefoon… En nog voor ik beleefd goeiedag kon zeggen, brulde de andere stem Elke! Ben je gelukkig? Zonder verpinken en enige twijfel riep ik Ja!.

Mooi zo!, klonk het. En de verbinding werd verbroken.

Fantastische vrienden heb ik, maar dat terzijde.

Het deed me beetje nadenken… Ik werk 24/7. Helemaal alleen als mama. Geen lief. Ik heb veel te weinig tijd voor mijn vrienden en ik woon nog steeds niet terug waar ik wonen wil, het stad van Gent. Hoe komt dat dan? Zijn het de eerste vitamientjes van de zon?

Simpel. Situaties aanvaarden zoals ze zijn.

Ik werk 24/7, ja. Maar wel aan mijn droom. En die droom zorgt ervoor dat wij twee meiden hier kunnen doen en laten wat we willen. Alleen als mama, ja. Maar wel van de zaligste meid op heel die bol hier. Geen lief, ja. Maar wel een situatie. En hoe gek het mag klinken, die situatie maakt me af en toe gelukkig. En hoop doet leven. Veel te weinig tijd voor vrienden, ja. Maar kijk eens aan, wie heeft er vrienden zoals ik? Die je opbellen om even te weten of ik wel gelukkig ben. En terug naar Gent, dat komt wel.

Wie dus ook gelukkig wil zijn, je weet wat je te doen staat.

elk.

4 replies on “ik zeg… #moh

Zegt maar keer uw gedacht!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s