Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening.

Lap, Dag 3. Serieus doen. Onze mening over een maatschappelijk onderwerp naar keuze.

Dat er vandaag meerdere posts gaan verschijnen over het al dan niet kinderen hebben, het glazen plafond, smijt 5 vrouwen samen en ’t is miserie, vrouwen aan de top en al die zever. Goed, hier ga je het niet lezen.

Omdat we hier nu toch met een mening zitten, ga ik dik mijn goesting doen met deze post. Maatschappelijk onderwerp of niet, het kan mij geen moer schelen, voor mij is het een schappelijk onderwerp. Zo. Said it.

Tha schoolpoortbitches.

Elke ochtend dat ik #minime naar school breng, word ik ermee geconfronteerd. De moeders aan de schoolpoort. Mij met een bedenkelijke blik aankijkend, die vervolgens nog een uurtje verder roddelen. Neen, mijn schoenen passen niet altijd bij mijn sjaal. Neen, ik kom geen kwartier te vroeg. Neen, ik heb geen tijd om daarna nog een uur te staan janken over de kinders en hun bedplassen. Ja, #minime mag huppelen als we naar school stappen en liefst van al met héél veel lawaai. Ja, als het sneeuwt nemen wij de slee. Ja, mijn bril is veel te groot en ja, ik weet het, ik zie er héél jong uit. Ben ik ook!

En NEEN, ik stuur niet elke kleine van de klas een voorgedrukt stom afgrijselijk kaartje met HAPPY NEW YEAR op. Ik denk daar niet aan en zie er al evenmin het nut van in. Moet ge mij daarom elke ochtend bekijken alsof ik de slechtste moeder op heel dien bol hier ben?

Maar elke namiddag dat ik #minime ga halen is ’t mijnen toer! Hun kinderen willen helemaal niet naar dat saaie huis met haar regeltjes. En worden dan ook bijna letterlijk over de parking gesleept en in de auto gestampt. #minime daarentegen kan niet wachten om de woonkamer overhoop te halen, te tekenen op de muren, luidkeels K3 te brullen met de bijhorende danspasjes en liefst van al, allemaal tegelijkertijd!

Een kind moet spelen, en ik ook trouwens. Stamp kinderen niet in een hoek, en volwassenen al zeker niet. Leef potjandorie. Zing, dans, maak je kleren vuil! Sta daar niet met je perfecte bruine oude wijven outfit uren aan de schoolpoort te roddelen over de andere moeders die wél een leven hebben. Die niet perfect gekamd, dat minuutje later toekomen.

Stik jaloers zijn ze, ze zijn het kinds zijn kwijt. En no way in life, dat ik ook zo word.

elk.

En zeker op een dag als vandaag. Leef. Lach. Geef eens een zoen, zomaar. Omdat ik van je hou. 

9 reacties op ‘ik zeg… #wijvenweek dag 3.

  1. Haha, superleuk geschreven!!
    En herkenbaar, mijn living ziet er na schooltijd ook meestal als een ‘slagveld’ uit, maar er wordt wel in gespeeld, hehe 🙂

  2. Denk je niet dat die vrouwen jouw afkeer van hun ook voelen, en dat het roddelen minstens deels in je hoofd zit? Ik snap je frustratie en mening volledig hoor, ik denk gewoon dat het een interessant experiment in goed-mens-zijn is om je soms in de schoenen van de ander te stellen. Blame my hippie parents 😀

Zegt maar keer uw gedacht!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s