Ik had eigenlijk vorige week al willen bloggen. Veel zelfs. Zoals over die belachelijke uitslag van die quiz daar op de website van de Knack. En dan niet om te zagen over de technische mankementen van dat ding, of de verschrikkelijk lelijke banner ze daarvoor gemaakt hebben maar vooral over de aard van die vragen zelf. 50% was echt wel lager onderwijs niveau, 30% zou je moeten weten als je naar het nieuws kijkt en de overige 20% kon je wel oplossen door te schrappen-wat-niet-past. Als het zo zit met het onderwijs, kan ik beter beginnen sparen want dan zullen mijn kinderen niet al te veel verdienen en zal ik ze dus allemaal zelf een huis kunnen kopen. Dat het wreed gesteld is.

Ook over hoe belachelijk sommige mensen bezig zijn, en dan in het bijzonder op instagram. Stopt nu gewoon ne keer met duust foto’s van uzelf te posten, ik weet dat ge bevestiging nodig hebt, maar zoekt dat alstublieft ergens anders. Ge verkloot mijn instagram. Dat het wreed gesteld is.

Ook over mijn ik-gaf-voor-de-eerste-keer-geld-aan-een-bedelaarster. (bedelaarster? klopt dat woord?) Soit. Ze had een kindje vast van een jaar of 5. Net als #minime. Het regende als zot. Ze had ook echt schone blauwe, maar verdrietige ogen. Ze kwam op me af en er ging een bliksem van emotie door m’n hoofd. En hart. Tot in m’n tenen zelfs. Dat had #minime kunnen zijn, doorweekt van de regen en met een dekentje als jas. De druppels kon je zo uit haar kousjes zien druppelen want schoenen had ze niet.

De vrouw kwam aan m’n auto staan, ik deed mijn raam open. Ze brabbelde wat slecht engels. Man wat voelde ik me slecht. Aan het tweeten op mijn iPhone 5 en naast me een iPad en MacBook, in nen dikken Audi en een warme koffie bij de hand. VERWENDE STRONT.

Ik scharrelde al het klein geld uit mijn tas. Het moet zeker 10 euro geweest zijn. Meer had ik niet bij me. Ik keek haar recht in de ogen en zei dat ze het verstandig moest gebruiken. Voor het kind. En dat ze moest schuilen voor de regen, want dat het wreed gesteld is.

Of over #minime, die me vandaag vroeg of ze, als ik trouwde, mijn luier mocht vasthouden. Ze keek naar me en besefte dat ze fout was maar kon maar niet op het goede woord komen. We vielen op bed met tranen van het lachen. Het was toen dat ik aan die bedelaarster terug moest denken.

Dat het wreed gesteld is.

Zegt maar keer uw gedacht!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s