Ja, het is ook tot in mijn newsfeed geraakt, die column van presentatrice Sofie Verschueren. En langs de ene kant besef ik maar al te hard welke klimrekken een vrouw als Sofie als een gek probeert te beklimmen, en langs de andere kant vind ik dat ze moet stoppen met neuten.

Ik versta haar standpunten, als moeder zijnde.
Ik word razend nerveus, als zelfstandig, alleenstaande, moeder zijnde.

Liefste Sofie, dat er 1/3 van uw loon naar de opvang gaat van uw uiterst fantastische zoon, dat versta ik niet. Doe eens de moeite om, als je er dan toch gaat over zagen, een creche te zoeken die wordt gesteund door Kind&Gezin. Bespaart je 500 euro per maand. En vrees niet, de eerste 12 jaar dat hij naar school zal gaan, zijn de gemiddelde rekeningen 10 euro per maand.

Wat jouw vakantiedagen betreft. Please. Ik ben zelfstandige, ik heb geen enkele dag écht verlof. Al sinds 3 jaar niet. En toch heb ik voldoende tijd met mijn kind. Denk eens wat aan hem in plaats van enkel aan jezelf. Hij gaat veel liever spelen op een knutselkamp dan hele dagen met jou alleen naar de speeltuin te gaan. Of erger, hij in de tuin speelt terwijl jij bezig bent met de was en de plas. En begin niet over de prijzen van kinderkampen alsjeblief.

Dat schuldgevoel, dat versta ik. Ik word er dagelijks mee geconfronteerd, maar ook dat is een kwestie van opvoeden. Ouders moeten nu eenmaal werken, en trust me, een huisvrouw is niet goed voor uw vrouwelijkheid noch voor je humeur. Word dat alsjeblief niet.

Dus ja, ik word gek van vrouwen die halftijds werken gaan of geklaag en gezeur van een vrouw die een huis heeft, een man heeft, een gezond kind heeft én een droomjob.

Dus ja, ik word gek van waar je eigenlijk naartoe wil. Je wilt geld. Je wilt steun. Besef je goed wat een zelfstandige betalen moet? Wil je mijn boekhouding anders eventjes komen doen eind juni? Je zegt het maar.

Maar hoor je me klagen? Nee. Hoor je m’n kind klagen?

Ik mis helemaal niks. Ik weet waar ze mee bezig is, ik weet wat ze bezig houdt, ik weet dat die ene tand al verdikke hard los staat en die andere nog maar een millimeter. Ik weet dat ze helemaal niet meer verliefd is op Jore en Laure terug haar beste vriendin is. Ze komt me ’s morgens wekken met ‘Je bent de beste mama van de hele wereld‘ en weet je Sofie? Daar gaat het om. Tevreden zijn met wat je hebt, kwaliteit verdomme. Het blijkt bij jou enkel om de kwantiteit te gaan.

Jammer.

19 replies on “Ook een brief aan Monica De Coninck, of nee. Aan Sofie Verschueren.

  1. Elke, je hebt geluk dat jouw fijne dochter zonder al te veel gezondheidsproblemen de eerste paar jaren is doorgekomen. Bekijk het eens door de ogen van ouders die voltijds werken, niet klagen, maar nu eenmaal een kindje hebben dat nog geen twee jaar is, elke 2 weken vroegtijdig van de crèche moet gehaald worden doordat ie continu een oorontsteking heeft. Het gaat hier niet om het feit dat jij zelfstandige bent, en – en dat verdient respect – er in slaagt om een drukke job te combineren met het opvoeden van een kind. Het gaat om mensen die niet op familie kunnen bogen, een kindje hebben dat om de haverklap ziek is, en toch alletwee voltijds willen blijven werken. Jammer dat jij dit “neuten” vindt.

    1. Hi Thomas, het punt dat je maakt is nét mijn punt. Sofie heeft niet te klagen. Er zijn bijzonder veel mensen die het veel erger treffen als haar en het voortreffelijk goed doen én bovenal… bijzonder gelukkig zijn.

      Jammer van je kleine snotneus, ik wens hem gezonde oortjes toe en héél veel plezier!

  2. ik vind de toon van je artikel erg slecht gekozen. Je verwijt haar te zagen, maar je doet eigenlijk net hetzelfde. Je zegt dat er ergere scenario’s zijn dan die van Sofie, maar zelf wil je in de verf zetten dat jouw scenario/ situatie erger is dan de hare (bvb. over je boekhouding) en dus met dezelfde ingesteldheid kijkt naar je omstandigheden. ‘Sofie heeft niet te klagen,’ schrijf je. Iedereen wil graag een zo goed mogelijke situatie, jij ook. Een maatschappelijk debat op gang trachten te brengen en beleidsmakers op de hoogte brengen hoe het er in de echte wereld aan toe gaat, is mijn inziens een erg gezonde instelling. Begrip voor jouw manier van leven (als zelfstandige, moeder, etc.) maar een ander verwijten te klagen door hetzelfde te doen is mijn inziens niet echt de beste manier om je punt te maken.

    1. Ik vind het jammer Jean, dat je de boodschap van het artikel niet begrijpt.

      Ik tracht helemaal niet te klagen, dat is mijn punt niet. Mijn punt is dat ons Sofie wat meer moet genieten. Wat meer kwaliteit moet zoeken dan kwantiteit.

      Toch?

  3. Ik begrijp de boodschap heel goed.Maar als je geconfronteerd wordt met een probleem, zal dat probleem niet vanzelf verdwijnen door meer te genieten, hoe noodzakelijk dat ook is. Dat probleem naar voren brengen (publiek) wil niet persé zeggen dat ze niet geniet…

    Afgezien van dat: je tracht niet te klagen maar doet het wel. Er is een verschil tussen je best doen het niet te doen en het uiteindelijk toch te doen.

    1. jammer dat je er zo over denkt. ik gaf m’n mening en deed helemaal niet m’n best om niet te klagen. (ben je nog mee?)

      en wat dat genieten betreft. voor mij, ja voor mij daar heeft niemand iets op te zeggen, is genieten en lachen de énige manier om problemen te verwerken.

      1. Fantastisch antwoord aan Sofie/Monica. Dankjewel daarvoor! Het maakt eigenlijk niet uit wat je persoonlijke situatie is, het wordt hoog tijd om te stoppen met denken dat de nulmeridiaan door je achterste loopt. Ik hoor in de brief van Sofie alleen maar de echo’s van mensen die nog niet voorbereid zijn op het leven. Als je denkt dat keuzes gemakkelijk zijn, ‘think again’! Maar vergeet niet dat de keuze alleen al een zegen is..

  4. mja, soms ligt wat mensen doen en wat ze denken dat ze doen ver van elkaar verwijderd.

    Een positieve aanpak in het leven, daar heb ik niets op tegen, integendeel.
    Maar vertel eens aan bvb. de mensen die wekelijks bij de voedselbank aanschuiven dat ze meer moeten genieten. Het lost hun schuldenberg of geldprobleem niet op.
    Het ligt in de natuur van de mens, al eeuwen lang, om voor een concreet probleem een concrete oplossing te zoeken – die zoektocht is allerminst gezaag naar mijn mening. Meer genieten biedt geen concrete, oplossing alleen een betere ingesteldheid om je problemen aan te pakken.

  5. Ergens hebben jullie allebei gelijk. Sofie mag gerust haar beklag doen over de dingen waar ze zich aan ergert. Voor haar is dat een probleem, en relativeren zal dat niet oplossen. In principe kan je tegen iedereen zeggen dat ze gelukkig moeten zijn en hun beide handjes kussen want het had veel erger kunnen zijn. Maar dan ga je voorbij aan het werkelijke issue en zal dat onopgelost blijven. Binnen Sofie’s leefwereld is dit wél belangrijk, binnen de jouwe iets minder.

    Vergelijk het bijvoorbeeld met mensen die klagen dat het internet enkele dagen plat ligt. Je zou kunnen zeggen: “Mens, in Afrika hebben ze geeneens internet.” True, maar dat is nog geen oplossing voor zo’n firstworldproblem.

    Hier nog geen kinderen en ergens mis ik dat wel. In mijn ogen hebben jullie dus allebei dikke chance. Maar moet de minister mij nu ook steun verlenen?

  6. Misschien moeten wij vrouwen maar eens stoppen met elkaar te veroordelen om elkaars persoonlijke keuzes. Want dat lijkt wel onze grootste gemene deler te zijn. Wat we uit heel deze hetze kunne besluiten, is dat het ons allemaal beroert, ook jou. anders zou je geen moeite doen om dit te schrijven. Ook jij zou ongetwijfeld gebaat zijn bij maatregelen die ons allemaal helpen om werk en gezin beter te combineren. Denk maar aan opvang in bedrijven of bij bedrijventerreinen, denk aan schooluren en schoolvakantie die beter afgestemd zijn op het werkritme, denk aan thuiswerk en ga zo maar door. Om dit te bereiken trekken we beter allemaal aan hetzelfde zeel, in plaats van elk om ter hardst te roepen, elk aan een andere kant van de middenlijn. Andersmans keuzes afdoen als inferieur aan de jouwe en als “neuten” won’t help.

    Ik wil graag benadrukken dat ik het grootste respect heb voor hoe jij je zaken op orde orde hebt: alleen een kind grootbrengen, een carrière uit de grond stampen én dan ook nog eens zo flink zijn en niet “neuten”: fantastisch. Een opsteker, naast al die verhalen van alleenstaande ouders (moeders) die op de rand of onder de armoedegrens leven.
    En daarom vind ik je post een gemiste kans: je had een positief verhaal kunnen brengen over hoe het ook anders kan. Helaas.

  7. Een kleine nuance: Sofie haar zoontje is 11 maanden, terwijl u het hebt over kinderen met losstaande tanden (dus neem ik aan dat uw kinderen al een heel stuk ouder zijn). Ik denk dat verschillende fases van het kind ook andere behoeftes met zich meebrengen (hechting/geborgenheid mama en/of papa vs. avonturieren op kamp). Iedereen heeft een andere achtergrond, ander karakter, stelt andere prioriteiten en sowieso is elk kind ook anders. Dat laatste zie ik maar al te goed aan mijn twee zoontjes. Laten we inderdaad eens proberen om elkaar te respecteren in de zelfgemaakte weloverwogen keuzes.

    Vriendelijke groet van een mama die de eerste jaren van haar kinderen thuisblijft om erna weer aan het werk te gaan. Het leven bestaat uit fases!

  8. Wat zijn vele jonge moeders toch verwend. Wat doen voltijdse oma’s, die naast hun voltijdse baan nog eens zonder zeuren de kleinkinderen oppassen, en zonder hulp hun huishouden runnen?
    Leer eens te organiseren en jezelf minder op de voorgrond te plaatsen. Als je aan kinderen begint dan weet je dat je leven totaal verandert. Begin dan na een jaar niet te klagen.
    Je ouders en grootouders konden het wel zonder te zeuren. Leer keuzes te maken zonder daarom in de belangstelling te hoeven staan!

  9. Om eerlijk te zijn wordt ik een beetje boos van het lezen van dit stukje… Iemand anders veroordelen omdat ze nog niet geleerd heeft om los te laten, omdat ze een verlammende angst voelt terwijl die misschien niet helemaal gegrond is, omdat ze nog niet gevonden heeft hoe ze een voltijdse job en een kind opvoeden best kan combineren… vind ik best hypocriet. Een beetje respect voor iemand anders zijn situatie, dat zo te lezen nog niet zo geordend is als uw leven, lijkt me toch op zijn plaats. Ik vind het goed van Sofie dat ze dit thema en haar gevoelens daarbij eens aan de kaak durft stellen, ook al is het een beetje negatief geschetst.

  10. Beste Sofie,

    naar aanleiding van Reyers laat kan ik het toch even niet laten mijn (subtiele) reactie te plaatsen. Zoals zoveel andere werkende vrouwen heb ikzelf ook een jong zoontje dat ik 5/5 naar de creche moet brengen. Mijn man en ik werken ook allebei op een uur rijden van ons werk en zijn allebei zakenmensen. Tja dat is nu eenmaal de tijd waarin we leven maar het zou nooit in me opkomen hierover te klagen! Heb je niet zelf gekozen voor je kind? Misschien ben je er toch een beetje te naïef aan begonnen dan? Had je misschien verwacht dat de wereld stop met draaien omdat jij een kind op de wereld hebt gezet? De lat ligt nu eenmaal hoog voor ons allen.
    Ikzelf werk voor een grote multinational als Sales waar er alle dagen opnieuw gepresteerd moet worden en we bovendien 24/24, 7/7 bereikbaar moeten zijn.
    willen we misschien een weekje wisselen van job?

    Hilde S

  11. ik ben een fulltime werkende mama van een tweeling van 2.5 jaar die beide de ene oorontsteking na de andere hebben, mijn man is zelfstandig dus veel werk na de gewone werkuren en daarbovenop zijn wij ook nog een poging aan het onderneming om een nieuwe stek te bouwen. Redenen genoeg dus om af en toe eens te schreeuwen dat ik tijd tekort heb. Maar zoals hier eerder reeds gestipuleerd we mogen onze beide handen kussen dat we onze kinderen een dak boven hun hoofd en eten kunnen bieden, dat we kunnen kiezen of we voltijds werken of niet, en we hebben zelfs de luxe dat we kunnen bouwen. Ik zou mijn kinderen geen dag meer kunnen missen, maar ik zou ook mijn werk niet kunnen missen, het geeft me allebei een persoonlijke verrijking zij het op twee totaal verschillende manieren. Het is een koorddansoefening om alles praktisch te regelen maar het leven zit nu eenmaal vol onzekerheden en perfect plannen lukt maar zelden, maar je leeft maar 1 keer en dan probeer je toch om overal het beste uit halen, niet? Carpe diem !

  12. Als we heel eerlijk zijn, hebben wij allemaal niet te klagen,……..en zeker niet de ouders met gezonde kinderen,…….Chattheo was veel ziek,……maar we vingen dat allemaal op, wel met de hulp van mjn vader,……kiné, dokters we deden het tussendoor,……ik heb nooit het gevoel gehad er niet voldoende te zijn voor mijn kind,……..ook al werk ik full-time iets wat ik trouwens altijd gedaan heb,…….

  13. verdoemen eh, alweer ‘plasj op den biet’. Je hebt gelijk. Hier langs een papa’s kant. Ik heb een internationale sales carrière laten staan voor mijn kroost. En ik heb er nog geen seconde spijt van gehad!

Zegt maar keer uw gedacht!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s