Ik schrijf dit stuk, na ik dit stuk las. Het gaat over een moeder die halftijds ging werken na een confrontatie met haar dochter. Een dochter die haar moeder miste. Het stuk ontroert me. Het stuk doet me nadenken. Maar het stuk maakt me ook boos, want in dat stuk wordt een beeldje geschept, een oplossing zelfs, voor ‘jonge moeders’. Die ‘jonge moeders’ zijn vrouwen die kinderen krijgen op hun 30 tot 35 jaar. Ik noem dat geen jonge moeders.

– ik ga me trouwens niet populair maken met deze blogpost, ik zeg het maar al –

Ik werd moeder toen ik 21 was. Mijn dochter wordt dus volgende maand 7. Ik heb barre tijden gekend. Mijn leven werd een puinhoop toen ik 5,5 jaar geleden alleen viel. Financieel, professioneel, praktisch. Een puinhoop. Een stort zelfs. Ik moést werken, voltijds, ik had niet de luxe om hoppakee halftijds te gaan werken en zo de tijd te krijgen alles even op een rijtje te zetten. Laat staan een ideaalbeeld te scheppen dat nog meer naïef is dan kersverse moeders die denken dat hun baby na 3 dagen wel zal gaan doorslapen.

#minime zit trouwens op dit ogenblik naast me aan tafel te eten. Vandaag eten we niet samen want het lief, komt pas rond 20 uur thuis. Ik heb nog niet veel honger, dus ik eet in de tweede shift om half 9. Als ik die #minime van me zacht in bed heb gestopt. Daarna ga ik trouwens nog wat werken, want hoe ‘jong’ ik ook ben, ik heb nog een bedrijf van 7 man te runnen.

En weet je, als je niet te veel zaagt en klaagt, en je je dag anders gaat inplannen, en je energie haalt uit dat alles, dan lukt dat perfect.

Zo werk ik tot half 6, ik ga haar oppikken bij de oma, ik kook terwijl #minime haar huiswerk bij me in de keuken maakt, om 7 uur eten we, we kijken nog even samen televisie of spelen een spelletje en hop, ze gaat slapen. Ik begrijp niet wat daar zo moeilijk aan is. Om 8 uur is het immers stil in huis, kan je snel nog een wasje insteken en kan je wat verder werken. Om dan rond 22 uur in de zetel te knallen, nog even te ontspannen en te gaan slapen.

Als je natuurlijk alles in een tijdspanne van 8 uur wil gedaan hebben, dan word je moe. Dan ga je zagen en klagen. Dan word je vervelend. Tegen je man, tegen je kinderen. Dan loopt het mis.

Dus nee, ik ben niet akkoord. (Sorry dames)
Je moet je leven gewoon anders gaan indelen. En je kinderen zullen net als #minime, gelukkige kinderen zijn. Want ze hebben gelukkige moeders. Moeders die trotse vrouwen zijn. Omdat ze én carrière maken, én een fantastische moeder zijn.

Want weet je, het is niet omdat je kinderen eens niet in bad zijn geweest. Het is niet omdat je kinderen eens 2 dagen na elkaar dezelfde kleren aanhebben. Het is niet omdat ze eens dat kwartiertje later in bed zitten of ze niet elke dag verse appeltaart eten, dat je een slechte moeder bent.

24 replies on “en wat met het soort moeders als ik?!

  1. Ik voelde ongeveer hetzelfde. Ontroerend stuk. Blijft al heel de dag door mijn hoofd spoken. Maar toen ik om 17.45 op de opvang stond (een kwartier voor sluitingstijd), voelde ik me schuldig. Nochtans zag ik hem stiekem door het raam spelen met zijn vrienden met een glimlach tot achter zijn oren. En toch denk ik: doe ik hem nu iets aan? Ook ik kan niets opgeven. Financieel is het zwaar, zo alleen. Maar moet dat überhaupt, iets opgeven? Zou ik zijn leven beter maken als ik elke dag een uur vroeger zou zijn? Ik weet het niet. Alweer zo’n moeder-post waar ik me meer slecht dan gesteund bij voel. (Die van jou helpt.)

  2. Evengoed akkoord. Ik speel even advocaat van de duivel want ik heb helemaal geen kinderen, maar wat als je mama niet op de minimi kon letten tot je thuiskwam? Omdat ze zelf ook voltijds werkte bv? Ik kan me voorstellen dat ik mijn kind liever niet van half 4 tot half 6 in de opvang zou laten. Al gaan ze daar waarschijnlijk ook niet van dood, maar leuk is toch anders.

    1. ik heb hier eentje naast me zitten (Robin), ook uit een gezin met 2 zelfstandigen. Elke dag opvang, ie is er niet ongelukkig door geworden maar was het gewoon. Als morgen mijn oma het niet meer kan dragen die verantwoordelijkheid, zal Luna in de opvang moeten blijven. En zal ik een uurtje vroeger stoppen, en een uurtje langer doorwerken. Opnieuw gewoon een nieuwe planning!

  3. Hey Elke,
    als je ons magazine volgt, zou je zien dat we elke maand een vrouw interviewen die haar eigen zaak heeft in onze rubriek BAAS. (http://charliemag.be/tag/baas/) Dat zijn vrouwen met of zonder kinderen, alleenstaand of niet. Soms hebben ze de nood om over de combinatie te praten, andere keren hoeft het geen gespreksonderwerp te zijn voor hen. We proberen alle soorten situaties te belichten. Het verhaal van Ilse was er ook een dat verteld moest worden. Erg veel respect voor jou en wat je doet. Mijn moeder was ook alleenstaand met 4 kinderen en ik heb ongeveer alles van haar geleerd. Zelf ook (fulltime) zelfstandige met 2 kinders. Het is bij iedereen anders.
    Jozefien

  4. Die laatste alinea vind ik heel treffend. Veel vrouwen lijken de indruk te scheppen in een soort wedstrijd van de beste mama te zijn.
    Af en toe zie ik vrouwen die zich helemaal verliezen in hun mamamrol, en die zichzelf voorstellen als de mama van x en y…. Ik blijf dat zo eigenaardig vinden.

    1. Dat merk ik nu ook heel hard. Alles is een wedstrijd. Kan hij al kruipen? Kan hij dit al? Kan hij dat al? Ik blijf er erg nonchalant in: goh nee, maar dat komt nog wel. Ik maak me niet druk. Maar hooo als mijn kind iets kan dat de hunne nog niet kan. Zijn ze plots slechtgezind. Ik wist niet dat het een wedstrijd was, en het is een wedstrijd waar ik geen deel van wil uitmaken!!
      Je kan ook nooit winnen, wat je ook doet. Kindje naar de opvang als je halftijds werkt => wablief? Allez zeg, blablabla negatief negatief negatief…. De momenten dat je thuis bent is de kleine bij jou en bij niemand anders => ja maar, je moet familie ook de kans geven op de kleine te passen blablabla negatief negatief negatief. Ik krijg er de kriebels van en maak me vaak heel erg boos. Mensen blijven zich maar moeien met MIJN kind. Ja, MIJN kind, niet het jouwe, MIJN. Zucht…
      We moeten allemaal de ruimte krijgen om ons eigen pad te vinden, om ons eigen geluk te vinden zoals wij dat willen. En iets wat mij gelukkig maakt, maakt daarom een ander niet per se gelukkig, maar dat is gewoon hoe het is. To each his own (of “her” in deze context :p).
      En wow ik klink als een gefrustreerde mama haha! Mijn kindje is niet het probleem, de buitenwereld wel….

  5. Ik vind die laatste alinea net vreselijk. Waarom voelen zoveel vrouwen toch de behoefte om in elke discussie over een bepaald aspect van het moederschap, de tegenpartij de mond te snoeren door die ‘slechte moeder’ boven te halen? Nergens in het artikel staat dat moeders die fulltime werken slechte moeders zijn. Nergens. Wat er in het artikel staat is dat onze maatschappij moeders lijkt te verplichten om fulltime te werken. Je schrijft zelf dat je geen keuze hebt, daar gaat het de schrijfster om, dat mama’s een keuze zouden moeten hebben. Als je er dan bewust voor kiest om fulltime te blijven werken was het geen ‘gedwongen’ keuze, maar een vrijwillige, en dat maakt een groot verschil. Met ‘jonge’ moeders doelt de schrijfster trouwens niet op jong qua leeftijd, maar mama’s die nog ‘jong’ zijn in het moederschap, met jonge kinderen dus.

    Wat fijn voor jou dat jij het allemaal zo perfect kan bolwerken als alleenstaande mama met 1 kind. Er zullen ook moeders zijn die dat allemaal nog prima kunnen met meer kinderen. Maar net zo goed zijn er mama’s met 1 kind die het helemaal niet gebolwerkt krijgen, en dat is niet enkel een kwestie van organisatie, maar van draagkracht. De fysieke gezondheid, het aantal uur slaap dat iemand nodig heeft, de leeftijd van de mama, of ze er helemaal alleen voor staat of net een uitgebreid sociaal vangnet heeft, het beroep dat ze heeft, een kind dat meer of minder behoeften dan een ander, het loon van de mama,… dat verschilt van moeder tot moeder. Een alleenstaande mama die wisselende shiften heeft bijvoorbeeld, zal het een pak moeilijker hebben om opvang te regelen als ze geen beroep kan doen op familie.

    De schrijfster van het artikel heeft groot gelijk, het wordt tijd voor wat meer flexibiliteit in het kijken naar de loopbaan van moeders. Ipv jonge ouders nog meer onder druk te zetten, zou het hen gemakkelijker gemaakt moeten worden om een gehele of gedeeltelijke time-out te hebben tijdens hun loopbaan, als ze daar zélf de behoefte toe voelen of hun kinderen dat nodig hebben.

  6. ook jouw oplossing is niet dé oplossing. Want wat met moeders als ik, die doodongelukkig worden van het heen- en weergeloop, die naast de job gewoon niet genoeg energie overhebben om op een fijne manier met de kinderen om te gaan, die snakken naar rust en tijd om gewoon bij de kinderen te kunnen zitten als ze dat vragen? Gewoon doorbijten en je dag anders plannen? Dat werkt lang niet voor iedereen. Ik heb gekozen om thuis te zijn bij mijn 4 kinderen. Financieel een aderlating, emotioneel de beste keuze ooit. Iedereen is anders. Er is geen oplossing die voor iedereen werkt.

  7. Hier een BAMmetje.
    Iedereen vindt andere dingen belangrijk en inderdaad, ik merk dat mama worden een constant aanpassen is. Zeker in die eerste jaren. Eerst thuis met baby en amper slaap, dan uren van de crèche met werken combineren en het kan nog erger: je favoriete school ligt wat verder weg en de uren zijn nog beperkter en strikter. Gelukkig wordt mijn dochter juist boos als ik haar op de naschoolse kom halen. Want het is er zo leuk!
    Mijn ouders passen 1 dag per week op haar, dat willen ze zelf heel graag en ik ben blij dat wanneer ik haar daar ga ophalen, er meteen een lekker bord warm eten klaar staat voor mij.

    Gelukkig kan ik leuke opdrachten als freelancer perfect combineren met mamazijn, al vrees ik wel dat ik de vetbetaalde ICT klussen aan flexibelere mensen met meer ervaring moet laten voorgaan. Ook in de freelance wereld gelden onuitgesproken glazen plafonds.

    Maar ik klaag niet, ik kom rond. Ik kan mijn uren regelen, mijn grootste prioriteit op dit moment. Lekker vroeg al aan de slag, bijna recht uit bed. Heerlijk, in de rust van de ochtend.
    Eventueel ’s avonds na de uren nog wat doorwerken als het nodig is. Administratie op de zetel met een dansende kleuter op de voorgrond. Ideaal voor nu.

    Als mijn dochter wat groter en zelfstandiger is, gaan er weer andere mogelijkheden zijn en tegelijk andere beperkingen.

    Flexibiliteit is een mens zijn allergrootste troef, en daarbij is het belangrijk om de mogelijkheden te zien, en niet de beperkingen. En ik bak wel appeltaart als ik daar echt zin in heb. Maar zet er dan wel keifier een foto van op Facebook 😀

  8. Hmm, persoonlijk ga ik meer akkoord met het eerste stuk. Veel te vaak zeggen mijn kindjes dat ze niet willen dat mama weer gaat werken, dat ik moet thuisblijven (op ’s avonds in de week, op zaterdagen, zondagen, vakanties). En zij hebben dan nog geluk dat hun papa in het onderwijs staat en dus op die momenten meestal wel thuis is.
    Ik heb er geen nood aan hoor, om modelgezin te zijn, dat is het onze ook bijlange niet. Maar ik wil er zijn voor mijn kinderen, hen zien opgroeien, want dat kun je maar 1x in je leven. Eens ze groot zijn, zijn ze groot; de eerste stapjes, woordjes, schoolvoorstellingen, … als ze voorbij zijn, kun je ze niet meer terughalen. Want dat is voor mij belangrijk, daarop wil ik tevreden kunnen terugblikken aan het einde van mijn leven. Persoonlijk haal ik daar meer voldoening uit dan uit mijn werk. Niet dat ik het niet graag doe hoor, want dat is wel het geval, maar mijn gezin komt toch met een ferme voorsprong op 1 te staan.
    Ik zou graag 4/5 of zelfs parttime werken, zalig moet dat zijn. Maar helaas pindakaas, als je ook nog wil genieten van het leven en een bepaalde levensstijl wil aanhouden, moet er gewerkt worden, fulltime, met 2. En het is nu niet dat die levensstijl van ons zo luxueus is.
    Jij hebt het geluk om ’s avonds nog je werk te doen, ikzelf zit in een job waar ik mijn uren moet doen die bepaald zijn in het arbeidsreglement, ze zijn hier nog niet zo modern dat je je werk thuis mag doen. Ik zou het ook niet zo willen. Ik laat mijn werk liever op mijn werk, maar ik ben dan ook geen zelfstandige.
    Ik denk dat we allemaal kunnen besluiten dat elk zijn situatie anders is, dat iedereen zijn prioriteiten stelt en dat we moeten proberen een evenwicht te vinden tussen werk & gezin. Jammer genoeg zijn er niet altijd de opties om deze te organiseren zoals we zelf zouden willen en zijn er toch verschillende zaken die zo’n evenwicht makkelijk uit balans krijgen.

  9. Zoonlief gaat nu 3 weken naar het school en het is schipperen, oma en opa worden vaak opgetrommeld, er wordt gelopen, gehaast en gevloekt maar ’t lukt. En als hij niet naar de nabewaking moet is hij eigenlijk stiekem een beetje triestig want dan kan hij niet ‘foetballen’ met de grote kindjes. Full-time werken, elke dag tot minstens 18u is veel, vraagt veel maar geeft ook veel terug. Tijd voor mezelf schiet er over. Maar die tijd komt terug, hij verdient elke seconde van mijn aandacht en liefde en krijgt die ook. Want uiteindelijk doen die andere moeders ook maar wat.

  10. Hardwerkende ouders = verrijking
    Je leert zelfstandig zijn en je plan te trekken.
    Ouders moeten er zijn als je ze nodig hebt.
    Als je ziek bent, in nood bent,…
    Maar door zelf dingen te doen, leer je het ook.
    Ik heb ook hardwerkende ouders.
    Mijn vriendinnen die gingen samenwonen, vroegen aan mij hoe je aardappelen kookt.
    Mama deed het altijd …

  11. Ik werd inderdaad een beetje boos bij het lezen van je stukje. Ik begrijp dat je vanuit je eigen buik leefwereld praat, en dat siert je. En ik weet ook dat je het niet verkeerd bedoeld, maar je zinnetje…

    ” En weet je, als je niet te veel zaagt en klaagt, en je je dag anders gaat inplannen, en je energie haalt uit dat alles, dan lukt dat perfect.

    impliceert dat vrouwen die bij wie het niet ‘perfect lukt’ of die het anders zien of aanvoelen misschien wat minder moeten ‘zagen en klagen’, hun dag niet goed inplannen of hun energie uit de verkeerde dingen halen. Ik snap dat jij je moeilijk kan identificeren met de persoon die het eerste stukje schreef. Maar weet je, mijn leven ziet er ook helemaal anders uit dan het jouwe, en zelfs anders dan het leven dat zij beschreef. En ik zou met niemand willen ruilen. Ik ben namelijk anders dan jou, en ik vind ook andere dingen belangrijk. Daardoor ervaar ik jouw stukje als nogal vrouwonvriendelijk, maar ik ben wel blij voor jou dat het je lukt! Dat gun ik je echt van harte.

    Alleen vind ik dat we niet moeten kijken naar de verschillen tussen ons (mij lukt het wel, ik ben geen/wel een goede moeder, zaag en klaag niet zoveel, plan je dag beter…) maar naar de overeenkomsten. Zodat we solidair met elkaar zijn, en samen kunnen vechten voor een betere balans. Want hoe je het ook draait of keert; het IS en blijft voor elke vrouw een heel moeilijke evenwichtsoefening tussen geld verdienen, een huishouden doen, moeder zijn, eigen ontwikkeling, kansen creëren en benutten.. Er zit maatschappelijk gezien iets grondig fout als zoveel vrouwen moeten jongleren tussen die rollen, schuldgevoelens hebben, doodmoe zijn, moeite hebben met overleven of zich genoodzaakt zien om te kiezen (als ze al een keuze hebben).

    Uiteraard zijn er grote verschillen tussen ons, vrouwen. Er zijn de persoonlijke kenmerken van de vrouw, zoals eigen draagkracht, opleidingsniveau, eerdere keuzes die je maakte, je persoonlijkheid, leeftijd, kinderen (geen, 1,2,3 of nog meer – en dan hun leeftijden!), wat je wil uit het leven halen, je eigen normen en waarden mbt moederschap, partner, leven, je behoefte aan persoonlijke ontwikkeling en vrijetijd, je energieniveau, je conditie… en er zijn een heleboel externe factoren, zoals wel of niet hulp van familie en vrienden, de job die je uitoefent, of je überhaupt kan/wil werken, waar je woont (bijv. kort of dichtbij je werk), hoe je partner is, of je alleenstaand bent, of je rijke ouders hebt die bijspringen, of je in een caravan woont of in een villa, en ga zo maar door.

    Maar laat ons alstublieft zoeken naar wat we gemeen met elkaar hebben! We hebben niet allemaal ‘de keuze’, maar toch kiezen we elke dag opnieuw. Er is geen alternatief. Er zijn steeds meer mensen met burnouts en depressies, die vinden dat het heel moeilijk is. Ik vind het zelf ook heel moeilijk! We moeten samen vechten voor een betere situatie.

  12. En ook jij hebt gelijk. Maar ja, niet iedereen is hetzelfde en er moet meer ruimte komen voor gezinskeuzes. Bij jouw keuze worden geen vragen gesteld, dit is maatschappelijk de norm.
    Veel hebben het moeilijk met hun gewetenen en dat brengt een hoop frustraties mee. Dat knagend schuldgevoel krijg je gratis bij de bevalling mee.
    Ook elk kind is anders. Proficiat trouwens met jouw succes, jij zal misschien wél veel organisatorisch talent hebben 🙂
    Die blog is niet geschreven, denk ik, om mensen (vrouwen dus) een nog harder schuldgevoel aan te praten, eerder om gelijkgestemden te vinden. Niet iedereen wil meedraaien in de ratrace of haalt het geluk uit zijn job. En fier zijn op je “mama” zijn is ieder zijn recht. Té veel van iets is nooit goed. En dat is net het moeilijke, een goede balans vinden. In elke levensfase (van jezelf en je kind)

  13. Als zelfstandige kan je nu eenmaal beter je uren regelen. Laat deze discussie gewoon een pleidooi zijn aan onze overheid om de manier waarop we onze job invullen anders te gaan bekijken. 8u aan een stuk werken is voorbijgestreefd, het is zelfs eerder contraproductief. Ik vond het Charlie-artikel een verademing, gewoon omdat het een andere manier van werken voorstelt. Eentje waarin ik mezelf wel tot mijn 67 actief zie zijn.

  14. Rauwkost eten tijdens de zwangerschap of niet.
    Bevallen met of zonder verdoving.
    Borstvoeding geven of niet
    Pap met biologische groenten of uit een potje.
    Fulltime werken en moederschap combineren of toch wat druk minderen.

    Wauw, sinds de bekendmaking van mijn zwangerschap tot nu (beebje is zes maanden) ben ik nog nooit op zoveel topics voor discussie gestoten die betrekking hebben op of op de aanloop naar een toch wel zeer individueel gegeven: het moederschap en de invulling daarvan.

    En één voor één “bepalen” ze wie de beste is, de sterkste is, de doorzetter is … en we doen het elkaar dan nog aan!

    Ik heb nog nooit een moeder geweten die erin geslaagd is om haar leven na een bevalling niet anders in te delen als ervoor. Of dat anders indelen nu de hulp van familie inroepen, een plaatsje in het kinderdagverblijf reserveren, glijdende uren vragen of minder gaan werken inhoudt.

    Populair maak je je inderdaad niet met dergelijke post. Simpelweg omdat het artikel in Charlie Magazine vanuit de ik-vorm is geschreven en het jouwe niet. Je zegt eigenlijk wat een ander maar moet doen om net zoals jij een fulltime job met moederschap te kunnen combineren en zo een trotse vrouw te kunnen zijn. Zo schop je tegen veel meer schenen.

  15. Hallo,

    Ik las het oorspronkelijke artikel en nadien dit artikel en nu moet ik toch zeggen…
    Ik heb geen kinderen…een bewuste keuze…maar een keuze uit angst. Angst dat ik zoals het eerste artikel omschrijft, mijn carriere moet afbouwen, wat een ramp zou zijn want als zelfstandige presteer ik 60-80uren om net mijn bijdrage aan de sociale zekerheid en belastingen tijdig en proper te kunnen betalen en daar horen geen dure handtassen en auto’s bij. Maar ook angst voor al het andere dat wordt omschreven, geen sociaal leven, iedereen moe in huis, verdrinken tussen de was en het speelgoed. Ik hoor het de mensen graag zeggen, je krijgt er zoveel van terug…
    Toch vond ik het een mooi artikel, omdat het alles beschreef waarom ik dus geen kinderen wil.
    Daarna ontdekte ik het tweede artikel en geloof mij, er is niets mis met naschoolse opvang. Als kind zat ik daar uren en vond het een geweldig voordeel. Huiswerk was gemaakt tegen dat we naar huis gingen en als we dat vlotjes maakten in de nabewaking mochten we nog spelen met de anderen ook.
    Maar ik zou mijn kinderen zelf niet naar de voor of naschoolse opvang kunnen doen. Het loopt zelfs al vroeger vast, ik begin om 6.15-6.30…waar vind je dan opvang als ook je ouders nog werken en als je niet de luxe hebt om wat later te beginnen?? Hoe kan ik dan aan kinderen beginnen?? Daarbij komt dan dat 1dag op 2, ik niet alleen werk van 6.30-14h maar ook nog eens ’s avonds tot 22.30. En ook daar valt niet veel aan te doen.
    Wat doe je dan als verpleegkundige in een ploegensysteem? waar je niet zomaar te kiezen hebt hoe je werkt en wanneer? iets anders gaan doen, tuurlijk maar wat, geloof mij ik heb al gezocht. Daguren zijn schaars en snel ingenomen in onze sector. Een andere man kiezen die wel daguren heeft in tegenstelling tot mijn vriend die bij de politie werkt…ja verpleegsters en politiemannen het is nu éénmaal een cliché.
    Wat ik nu veel zie bij collega’s in dezelfde situatie is dat partners hun agenda zo moeten plannen dat de ene de vroege shift werkt en de andere de late shift en ja, dan zijn al de problemen opgelost aar wat blijft er dan nog over?? Je staat er alleen voor, je communiceert via post-its op de frigo en de man waarmee je kinderen wou zie je nog amper…waar is dan de quality-time. dat brengt mij weer bij artikel 1.
    Dus ik besloot voor mezelf, dat is uiteraard wat iedereen voor zichzelf zou moeten kunnen doen in dit land, dat mijn kinderwens niet groot genoeg is om alle ongemakken erbij te nemen. Ik ben liever alleen met een geweldige man dan een baby te hebben en hem nog amper te zien, omdat onze jobs en de huidige kinderopvang het niet toelaten om samen een kindje te krijgen.

  16. Ik ga helemaal akkoord met Nele Scheers. Dit artikel gaat niet over ’goed’ of ’slecht’. Het gaat over het feit dat onze maatschappij hoge eisen stelt. Er wordt verondersteld dat iedereen in het plaatje past van fulltime werkende ouder(s), met een gezin, eigen huis, carrière. … veel mensen hebben de fysieke en psychisch draagkracht niet. Mensen, gezinnen, moeders, die hier bewust voor de zorg van hun kinderen en hun eigen welbevinden kiezen, krijgen vaak negatieve en afkeurende kritiek. Ik vind het net sterk om te kiezen voor je eigen gezondheid. Je eigen grenzen respecteren, in plaats van krampachtig te proberen voldoen aan wat de maatschappij eigenlijk eist. Daarvoor moet je ook sterk in je schoenen staan en de consequenties aanvaarden. Er is geen goed of slecht, maar onze levens gaan wel razendsnel en kinderen moeten mee. De flexibiliteit van een kind is groot. Maar een ouder of ouders die uitgeput raken door de race van het leven, daar heeft een kind niets aan! Iedereen moet de weg kunnen kiezen die het beste past, zonder zich schuldig te moeten voelen over die keuze.

    Ter info: ik werk zelf 4/5de omdat mijn Job bij start maar 30,4 u was. Ik wou lang een voltijdse job. Nu hier een peuter rond loopt, ben ik dol blij met mijn deeltijdse job. Toch blijf ik vaak commentaar krijgen op het feit dat ik niet op zoek ga naar een voltijdse Job. Frustrerend, soms voel ik me schuldig dat ik niet voltijds werk. Maar waarom is die keuze verkeerd? Wie oordeelt daarover?

  17. Hmmm… persoonlijk vind ik dit artikel meer klagend en zagend overkomen dan het origineel (dat ik trouwens helemaal niet zo ervaren heb!) Alleen al het uitroepteken achter het vraagteken in de titel… dat zet -naar mijn aanvoelen- de toon voor de rest van haar beklag. (of dien ik te zeggen, het ‘gevis’ naar complimenten dat ze ’t toch o zo goed doet!
    ik zal me ook niet populair maken en dan vooral niet bij de schrijfster, maar ik haal ’t niet aan als ‘wapen’ om me achter te verschuilen.
    Het initiële artikel vertelt een positief verhaal over een moeder die een keuze gemaakt heeft vanuit haar buikgevoel er meer te willen (eventueel zelfs ‘moeten’) zijn voor haar kinderen.

    OK, ik treed bloggendeik bij dat niet iedereen in de mogelijkheid verkeert DIE keuze te maken, maar… íedereen heeft keuzes! Toegegeven, niet alle keuzes zullen even ‘groots’ zijn, doch keuzes aldanniettemin. En ja, kiezen is delen! Meer tijd voor je kind, betekent waarschijnlijk minder geld en uiteraard tijd voor andere zaken. Btw, een goed loon zegt ook niet alles als er bv. een zware hypotheeklening tegenover staat. Uiteindelijk verkeer je slechts in een gezonde financiële toestand als je op ’t einde van de maand voldoende overhoudt om comfortabel te leven. En tot bepaalde hoogte (los van de basisbehoeften) bepaal je dat comfort zelf.

    Net zoals er moeders (mensen in ’t algemeen) zijn die er beter (btw, moeilijk te definiëren, want ‘beter’ op 1 vlak betekent misschien ‘slechter’ op een ander) voorstaan dan haar, zijn er anderen die voor veel hachelijkere situaties staan (zonder uitspraak te doen over iemands leed, waar ik niets over weet) – puur afgaande op het feit dat ze ouders heeft om op terug te vallen en een job heeft waarmee ze blijkbaar goed haar brood verdient (al is het ‘verplicht’ fulltime)

    Ik ben zelf recent mama geworden (ben geen 21 maar beschouw me wel als een jonge mama ;-)) en herken ’t gevoel van Ilse in CharlieMag. De eerste week tot 2 weken na mijn bevallingsrust had ik helemáál geen behoefte om terug aan de slag te gaan! Het besef ‘zoveel te gaan missen’ in ’t leven van mijn kleine spruit, maakte me emotioneel…
    De verhalen van mama’s die me zijn voorgegaan en er naar uitkeken terug te gaan werken (i.e. onder volwassenen te komen) kon ik bijgevolg moeilijk plaatsen… Als ik behoefte had/heb aan een ‘volwassen’ gesprek, sprak/spreek ik wel af met een vriendin of kameraad – daar heb ik mijn job niet voor nodig!
    Nu, enkele weken verder, ga ik wel terug graag werken – alhoewel ik soms nog wel droom van andere opties… Vandaar dat ik artikels als die van Inge zo mooi vind, ook al is ’t niet (of toch niet onmiddellijk) voor mij weggelegd.

    Ik heb een goede job, met relatief fijne werkuren en een lieve man – voor sommigen verkeer ik misschien in een luxe situatie, klaag zelf zeker niet 🙂 – maar dat neemt niet weg dat ik, net zoals de meeste moeders, ’t liefst tijd doorbreng met mijn kind. Niet perse elke minuut van elke dag, maar toch meer dan een fulltime job ’t toelaat…
    En als er systemen worden uitgewerkt waardoor dit mogelijk wordt gemaakt, zal ik deze zeker overwegen – of ik er ook effectief gebruik van zal kunnen maken, zal dan nog moeten blijken…

    tot zover ‘my two cens’ 😉

  18. Ik vond het originele artikel een mooi, eerlijk artikel, maar ik voelde me op dat moment een moeder die in het verleden (en nu soms nog) tekort schoot.

    Ik werd eveneens heel jong moeder, op mijn 20ste & 23ste, en kwam er kort daarna ook helemaal alleen voor te staan. Op zo’n momenten is het sink or swim. Roeien met de riemen die ge hebt. Had ik op zo’n moment dat artikel gelezen, had ik waarschijnlijk mij de vraag gesteld of ik wel goed bezig was. Of mijn kinderen niet emotioneel verwaarloosd werden. Dat soort zaken…

    In ieder geval: mijn kinderen zitten vandaag bijna dagelijks een kwartier in de vooropvang en tot bijna 18u in de naopvang. Ik weiger me daar schuldig om te voelen. Wanneer kinderen thuis kunnen komen in een warm nest, durf ik te veronderstellen dat momentjes missen zelfs niet zo slecht is. Mijn kinderen missen mij ook, maar ze weten dat ik terug kom. Ik durf er zelfs vanuit gaan dat het ouders zijn die even moeten loslaten. Ieder kind mist zijn ouders, ’t is alleen een kwestie van hoe het kind ermee omgaat & hoe men reageert op dit alles. Denk ik.

Zegt maar keer uw gedacht!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s