Mijn #minime werd gisteren 7 jaar. Dat kan je bijna niet meer geloven, hoe snel de tijd gaat. Hoe snel ze groot wordt, hoe snel ze leert.

En net zoals elke mama, vraag ik me wel eens af of ik dat goed deed. Zo die 7 jaar mama zijn. Je denkt dan met pijn terug aan de momentjes dat je eens uit de bocht ging. Je eens kwaad werd voor iets dom. Je eens stond te tieren als een heks. Je eens te laat kwam op school. Je dat oudercontact eens vergat.

Maar dan zie je haar beleefd zijn. Dan zie je haar humor krijgen. Dan zie je haar oprecht verdrietig bij iets dat ze fout deed. Dan zie je haar dankbaar als ze iets krijgt. Dan zie je oprechte teleurstelling bij een 14 op 15 voor dictee. Dan zie je de verlegenheid als haar liefje op haar feestje toekomt. Dan zie je de oprechte knuffels die ze geeft aan je beste vrienden.

Dan hoor je haar, net voor ze in slaap valt, dank je mama voor dit heerlijke weekend zeggen.
En dan, dan weet je dat je het best wel goed deed.

7 replies on “zeven.

    1. Maar meid! Alle jaren zijn fantastisch! Elk op hun manier. Wacht maar tot dat kleine wonder voor de eerste keer naar je lacht. Of mama zegt. Of eens niet zijn broek vol schijt terwijl ie nog op de pampertafel ligt!

  1. Deze fiere papa heeft juist samen met zijn 6 jarige dochter je blog gelezen. We houden er beide een warm gevoel aan over Na een innige knuffel wou #minime naar school(die helaas staakt) en naar haar liefje. #zucht

Zegt maar keer uw gedacht!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s