Het is me het jaar wel geweest, 2014.

Van Freddie naar Supermachine NV voor mij,
van simpele 1+1=2 naar de maaltafels voor #minime.

Gelukkig kreeg ik een nieuw koffiemachine en zij een speelkamer.

Ik ben trouwens niet de enige die het goed gedaan heeft dit jaar. Dat bewijzen de collega’s en concullega’s die zo stilletjes aan hier en daar in de geschreven media terecht komen. Ik ben trots op hen. Maar ik heb een maar, verbaast jullie niks waarschijnlijk.

Ik had, ja had, 1 voornemen voor 2015. Dat was rustiger zijn. Het nadeel van een energiek mens te zijn, is dat je snel impulsief wordt. Jaren heeft dat uitstekend gewerkt. Ik heb me overal, vaak letterlijk tussen geduwd. Gestampt. Gekeeld. Tot ze luisterden, tot ze me werk gaven. Tot ik een NV had.

Maar nu krijg ik meer en meer de opmerking slimmer te moeten zijn. “De tijden van geduw en getrek zijn voorbij Elke, nu is het tijd om doordachter en rustig te werk te gaan”. Nachten hield het me bezig. Uren versleet ik aan andere “managing partners” van bedrijven net als dat van ons te analyseren. Hoe communiceren zij? Hoe doen zij aan personal branding?

En dan lees ik die artikels. Die brave vaak voorzichtige artikels waar die zogenaamde leiders van een bedrijf de ballen niet hebben om uit te komen voor wat ze écht willen zeggen. Want ey, ’t wel de krant he! Terwijl ze nondedoeme wel de ballen hadden een bedrijf op te richten. Risico’s te nemen. Spaarcenten te investeren. Om dan allemaal af te sluiten met de leuze “falen is ok”.

Mijn hol falen is ok.

(Wat ik nu normaal doe, is die “mijn hol” en “de ballen” eruit laten en eens na te denken of ik hier niemand mee beledig. Ik ga het laten staan, zodat iedereen begrijpt wat ik nu eigenlijk wil zeggen)

Ik heb dus beslist niet rustiger te worden en vooral te blijven uitkomen voor mijn mening. Ik moet die mening misschien vaak wat meer kaderen. Ik moet die mening misschien vaak met een betere mimiek verkondigen. Ik moet die mening misschien wat beter verwoorden, ik moet misschien minder over negatieve zaken communiceren en wat meer over positieve. Ik moet misschien de blog hier toch sluiten, ik moet denken aan onze fantastische klanten en de toekomstige. Ik moet denken in naam van Supermachine.

Maar mijn weliswaar weldoordachte, prachtig omschreven, perfect verwoorde mening blijft nondepietekes (dat is al beter dan godverdomme he?) bestaan.

Nè.

Een dikke zoen van uw lieve kapoen,

Elke.

 

6 replies on “Over falen en weer opstaan in 2014.

  1. Hoi Elke

    super leuke blog post. die me heel hard aan het nadenken zet.

    ik heb net een presentatie gegeven op failing forward en ik behoor bij de mensen die heel hard zeggen falen is ok.

    echter, wat ik niet zegt , is dat falen niet pijnlijk is.

    ik kan nu mooi zeggen dat ik veel geleerd heb van mijn ouders hun huis af te branden, ik had daar de eerste jaren heel veel last van.

    ja falen doet pijn. en falen doet je alles in twijfel trekken.

    als je op je gezicht gaat doet dat pijn. of het nu is omdat je stomweg valt of je valt op je gezicht omdat je aan het oefenen bent met koorddansen, doet er niet toe.

    het blijft pijn doen.

    en ja als je aan het oefenen bent om te koord dansen, dan weet je dat je gaat vallen en dan weet je dat je enkel door te vallen , je leuke nieuwe baanbrekende oefeningen kan doen. maar dat wil niet zeggen dat je dat moet beginnen doen als je (zoals ik) hoogtevrees hebt. dan is dat dwaas. en als ik dan val, dan is dat niet falen van wat ik deed, dat is falen van te plannen.

    + zelfs als je dat niet hebt, dan begin je klein en dan probeer je zo klein mogelijk te falen.

    aka je oefent op een koord die op 10 cm van de grond staat, zodat als je valt, dat je je nek niet breekt.

    en je oefent telkens moeilijkere dingen

    maar het blijft, het moment dat je vanaf een 10 cm hoog touw op je gezicht valt, dan zal dat pijn doen, en verdomt pijn.

    ja dat is falen, ja dat is ok, maar verdomme nu doet mijn neus pijn dus zwijg maar verdomde coach dat ik iets aan het leren ben. 😉

    het andere aspect meer je mond houden , vind ik nog interessanter.

    er zijn daar twee belangrijke aspecten aan.

    A) voor mij gaat het over het resultaat.

    als je met minime de tafels aan het oefenen bent, dan heeft het geen zin van te roepen en te tieren dat ze er weer niets van kan en dat ze de domste trien is en dat ze nooit tafels zal kunnen.

    Bent, mijn middelste heeft een probleem met zijn hersenen, daar mankeren vele verbindingen tussen de twee heersen helften. En daarin boven heeft hij dyslexie. (nog niet duidelijk of dat een gevolg is van het andere) maw studeren voor bvb een dictee gaat verdomd traag. en ja daar krijgen wij het als ouders af en toe op onze heupen.

    en soms roepen we ook een keer en is het va,n: verdomme bent kan je dat nu nog net. en ja we weten dat dit soort uitspraken hem niet helpen. maar af en toe is het verdomd frustrerend. en soms komt dat eruit.

    maar ik ben zeker dat dit soort communicatie hem eerder tegenhoud als helpt.

    dus ja in dat soort situaties vind ik inhouden slimmer.

    als we dan zeggen, wow Bent, je hebt er nu 5 woordjes (van de 10) juist, terwijl het er daarnet nog maar 3 waren. dat is dezelfde boodschap maar positief gebracht.

    en het resultaat, is dat bij Bent hij ziet dat zijn werk helpt en dus heeft hij zin om nog een half uurtje te werken, en misschien aan 8 correcte woordjes te geraken.

    dat is voorzichtig zijn, met een goed resultaat. dat is typisch hoe je met kinderen en personeel omgaat. wat mij veel helpt, is me afvragen hoe zou ik deze boodschap aan Bent brengen?

    En andere voorbeeld van iemand (ik zal hem Jef noemen) waar ik een paar jaar terug in een meeting mee zat.

    in de meeting zei Jef geen woord. maar achteraf zag ik dat hij op twitter zich had afgereageerd had op het feit dat er domme dingen werden voorgesteld.

    jef had zeer goed argumenten, maar heeft gezwegen en ze gewoon klagend op twitter gegooid. dat is gewoon stom “voorzichtig zijn” ik zou zelf zeggen dat is passieve agressiviteit.

    dan heb ik liever een Elke de Vilder, waarvan dat ik verwacht dat ze zal zeggen: mannekes dat is bullshit, wat jullie vragen dat wil ik niet doen want dat is het stomste idee dat ik ooit hoorde.

    kan dat anders? ja, maar als ik moet kiezen toch liever een Elke en geen jefke.

    yves

    1. Hi Yves! Bedankt voor je post hier!

      Voor alle duidelijkheid, ik ben fan van falen. Wat zeg ik, ik heb falen uitgevonden denk ik. Ik heb dat falen héél lang weggestopt voor iedereen. Tot ik het eens niet deed, en toen, toen begonnen mensen mij te bewonderen voor dat falen. Toen begonnen mensen mij als een ervaren trien te zien, die wat in haar mars had.

      Die “mijn hol falen”, slaat op de personen die niet durven falen in artikels. Terwijl ze zulke fantastische meningen hebben.

      Ik snap wat je wil zeggen met dat “je mond houden”. Ik moet inderdaad de grens trekken tussen tegen wie ik bezig ben en wat mijn doel is. Je verwoord het perfect. Met ons team moet ik af en toe voorzichtiger zijn. Dat hoort ergens bij respect en vertrouwen, denk ik.

      Bij klanten moet ik dan ook weer voorzichtiger zijn, al ben ik er steevast van overtuigd dat klanten nét daarom met SUPERMACHINE willen samenwerken. Wij zeggen met z’n allen gewoon waar het op staat. En dat is fijn.

      Doordachter misschien, dat wel 😉

Zegt maar keer uw gedacht!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s