Op die zo stilletjes aan doodbloedende plaats op het internet hier.

Eerst niet, nu wel. Over Parijs. Over die verschrikkelijke vrijdagavond. Over die 130 mensen die het leven beroofd zijn. Zomaar. Omdat dat blijkbaar kan. Over ons allemaal. Over dat niet bang mogen zijn. “Want dat is nét wat ze willen Elke, angst en paniek zaaien”. Over onze wereld. Waar mensen en masse vermoord worden, uit protest. Waar mensen moeten kiezen tussen misschien sterven onderweg of sowieso ter plaatse.

Ik ga hier geen politieke meningen spuwen, er zijn al genoeg idioten op het internet en in de media die dat aan het doen zijn.

Het is niet meer als toen. Toen aanvallen nog werden gedaan op plaatsen van machtsvertoon van de één of andere kakzak die een scheet had gelaten en daarmee wat gekken had kwaad gemaakt. Die tijd is voorbij.

Het is aan ons nu. Het gewone volk. Jij, ik, onze kinderen, onze familieleden, onze vrienden, onze buren, onze collega’s. Wij zijn het doelwit nu. Op gelijk welke plaats we ons ook bevinden. Bang? Ja, eigenlijk wel.

Omdat het zo dichtbij komt. En niet enkel in afstand. Iedereen kent wel iemand die op de één of andere manier getroffen werd vrijdag. Omdat ik elke dag opnieuw omver geblazen wordt door absurditeit, ik vind er geen woorden voor. Omdat het hele zootje elke dag opnieuw erger wordt. Omdat het duidelijk nog niet voorbij is. Omdat paniek en diezelfde angst als die van mij misschien wel de bovenhand neemt. En wat dan?

En wat dan?
Weet eigenlijk iémand wat dan?

 

7 replies on “Ik denk dat ik er toch iets over kwijt wil.

  1. Ik vraag me af waar die aandacht voor ogenschijnlijk een zoveelste ramp vandaan komt. Elke dag zijn er ongevallen waar honderden, tot duizend mensen in overlijden. Baby’s, peuters, kleuters, mensen met een heel leven voor de boeg. Niettemin wordt dat ene voorval eruit gelicht. Waarom? Ik weet het niet. Het ergste valt te vrezen, maar dan niet van IS. Wel van onszelf.

  2. Hopen op het feit dat mensen weer menselijk worden? Dat mensen die leven, niet dood worden? Hopen op die humaniteit die terugkeert? Samenwerken, want we zijn een team? Efkes terug naar die basics gaan? Slechterikken aanpakken op een goede manier? De lat niet te hoog leggen voor anderen en voor onzelf? Strijden zonder te lijden? Tis moeilijk hoor, tijd?

    Ik ga er proberen niet aan toe te geven, maar bang ben ik ook!!!

  3. Het probleem is dat we, ook al zijn wij dat zeker niet en anderen misschien wel, toch als kakzakken beschouwd worden. Of tenminste medeplichtig met de kakzakkerij. We moeten ons bewust zijn van onze eigen rol in het systeem en wat we mede-veroorzaken. Het zwart-wit denken (dat trouwens gestimuleerd wordt) is nooit realiteit. De moeilijkheden waar Europa nu en in de toekomst mee geconfronteerd wordt, zijn al jaren ‘in the making’. Nu moeten we op de blaren zitten. Leren uit de fouten. Al heb ik daar niet veel goede hoop op.

Zegt maar keer uw gedacht!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s