Vandaag kreeg ik een brief van de gerechtsdeurwaarder in de SUPERMACHINE bus. Zoals bij elke brief van zo’n deurwaarder, staakt je adem voor heel even. Welke factuur werd niet betaald? Wie kreeg er nu weer een boete? Welke leverancier is kwaad… Maar deze keer was het anders. “Op 13/10/2016 werd de tegenpartij in faling verklaard. Gelet op het faillissement zie ik mij genoodzaakt over te gaan tot sluiting van het dossier.”

FAK.

Onze klant, een jonge start-up, ging overkop. Ze laten ons, eveneens een jong en groeiend bedrijf die alle financiële ruimte kan gebruiken, zitten met een schuld die groter is dan 5 cijfers. Zonder komma’s. En ook al verliep het project alles behalve vlot, verwachtte de klant het oneindige van ons, werden we meerdere malen uitgescholden, hebben we tot gemeenschappelijke frustraties dag en nacht voor deze klant gewerkt, dit wens je niemand toe.

Call me een emotioneel wijf, maar het ergste aan de situatie vind ik eigenlijk het feit dat de klant me dit niet persoonlijk liet weten. Met eventueel een excuusje erbij. Een excuusje à la “Ik hoop dat we hiermee SUPERMACHINE niet in gevaar brengen”. Dàt vind ik erg. Ok, dit is alles behalve gunstig voor het eindresultaat van SUPERMACHINE. De marge waar mijn 10-koppig team dagelijks voor vecht sinds de start van dit boekjaar zien we aan ons voorbij gaan. Onrespectvol eigenlijk, hoe langer ik erover na denk.

Maar op zo’n momenten ben ik blij met een bedrijfsstructuur als die van SUPERMACHINE. Ik krijg daar namelijk op tijd en stond al eens een opmerking over. Van hele vriendelijke vragen over hoe ons aandeelhouderschap en investeringscultuur in elkaar zit, tot verwijten à la maffia toestanden.

Blij om in een netwerkstructuur te werken die ons financiële slagkracht geeft om dit te boven te komen. Aan de financiële duw die we krijgen, valt weinig te doen. Maar dit betekent niet het einde voor ons als bedrijf, als team. En gelukkig maar. Ik hoef geen mensen te ontslaan. Ik kan Bas en mezelf nog een loon uitbetalen. De investeringen die op de planning staan kunnen uitgevoerd worden. Het verlies vangen we onderweg wel op.

En dan moet ik eens terugdenken aan die opmerkingen. De raad en het advies dat ik ongevraagd telkens door mijn strot geramd krijg van collega ondernemers die het alleen doen, en dat koppig de énige way to go vinden. Er verschijnt terug een glimlach op mijn gezicht. De volgende keer hoef ik mezelf niet te verdedigen. De volgende keer hoef ik me niet minder ondernemer te voelen. Integendeel.

Maak slimme beslissingen, jonge starters.
Je weet nooit wanneer ze van pas komen.

e.

4 replies on “Over vallen en weer opstaan.

  1. Nice one miss!
    Ook al paar keer meegemaakt en is echt een kl*te situatie. Kan je niets aan doen en ben je in België machteloos tegenover.
    Wat het meest frustrerende nog is is dat 2 van die failliete “klanten” 2 maanden later een nieuwe vennootschap hadden opgestart en de grote Jan opnieuw gingen uithangen…Kan allemaal in ons landje..

  2. Ik snap de FAK. Ik vermoed dat het niet altijd eenvoudig is voor de zaakvoerder van zo’n bedrijf dat over kop gaat om dat soort spijtbetuigingen te maken, als er al geen wettelijke belemmeringen zijn om dat te doen.

    In ieder geval blij dat met je doorzettingsvermogen je er in slaagt om dit soort wilde watertjes te doorstaan. Succes nog!

Zegt maar keer uw gedacht!

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s